Przejdź do głównej części

Zabezpieczenie emerytalne

System zabezpieczenia emerytalnego

System zabezpieczenia emerytalnego to ogół rozwiązań instytucjonalnych zmierzających – przez ustanowienie zasad uzyskiwania uprawnień emerytalnych oraz wypłat świadczeń emerytalnych – do zapewnienia uczestnikom systemu odpowiednich pieniężnych środków utrzymania na okres starości.
Obowiązujący system zabezpieczenia emerytalnego staje się dla jego uczestników jednak coraz bardziej niezrozumiały. Różnie oceniane zmiany dotyczące OFE, wymaganego wieku emerytalnego i stażu pracy, straszenie demografią emerytalną, pojawiające się głosy o emeryturze obywatelskiej, nie sprzyjają temu, aby system zrozumieć.
Czy to jest główny powód, aby tym systemem mało się interesować i zbytnio się nie przejmować, bo „jakoś to będzie”. Z politycznego punktu widzenia rzeczywiście trudno sobie wyobrazić, aby państwo w przyszłości, kiedy demokrację zdominuje gerontokracja, nie zapewniało przynajmniej minimalnego bezpieczeństwa finansowego na okres starości.
A może poziom życia na emeryturze tylko pozornie jest nam obojętny? Może jednak chcielibyśmy istniejący system zrozumieć, a nawet aktywnie uczestniczyć w jego poprawianiu.
Porozmawiajmy o tym, „przyjmując z dobrodziejstwem inwentarza” (z konieczności), że od 1999 r. nasza przyszła emerytura będzie w coraz większym stopniu zależała od wcześniej zapłaconych składek, albo – lepiej powiedzieć – od oszczędności gromadzonych w różnych formach, przeznaczonych na okres starości. Tak należy rozumieć to, że nasze zabezpieczenie emerytalne polega na systemie o zdefiniowanej składce.
Powyższe stwierdzenie dotyczy każdego tzw. filara systemu emerytalnego. Trzeba zrozumieć, że o wysokości naszej emerytury zadecyduje zarówno oszczędzanie obowiązkowe, jak i dobrowolne; zarówno oszczędzanie w ramach części repartycyjnej systemu, jak i części kapitałowej systemu.